گروه ترانه ها

" بنام او که ؛ بر بلندای من صدایم میکند "

" گر چه گلچین نگذارد که گلی باز شود

                                   تو بخوان مرغ چمن بلکه دلی باز شود "

 امروز یکی دیگر از یادگاران ایام تلخ (و در عوض سازنده) تنهائی را برای عزیزان دلم روایت میکنم.

 چرا که کمتر عزیزی بین شما هست که با این طوفان شن برخورد نکرده باشد.

 امیدوارم روزی برسد که این واژه جانسوز بر زبان دل هیچ کس جاری نشود

                                                                                                                                                                                                                                        (آمین)

+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+

      "رها ، اما گرفتار رهائی"

       به : م . م (خاتون و ملکه اقلیم سبز مهربانیم !  هرجا هستی مثل همین روزا خوب باشی)

+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+0+

دلیلش را نمیدانم که این بار مصیبت را توانم تا کجا بردن؟

  که خود میدانم این بار گران غم ، چه میباشد ؛

            ولی ، جهل من از آنست کاین غم تا کجا با من بپیماید ؟

      ***************

خداوندا !

                     دلم سوزد که خود میدانی این بار گران غم ،

        (-که صد بخشش کنی آنرا ، یکش ویران کند ؛

          جان و دل آنکس میگوید :

          "من عاشق هستم و بارم گران اندوه"-)

                                                                       مرا غم نیست ! ،

                                           چون آشیانم از ازل غم بود و خواهد بود

                                                                       [تا بودم شود نابود]

  تو خود گفتی مرا ؛

       یاری کنی و غمگساری ،

                    در پسین اوقات بی حالی و بیماری و بیجانی ؛

              وحال اکنون

                                 که من بی حالم و بیمارم و بی جان.

  مرا این حال ، از تو میشود آغاز!

                                       -یادت هست ؟!-

:- از آن روزی که قلبی پر سخاوت

                                           -در نما اما!-

     دلم بگرفت و برد و کرد بیمارش

                                     -با نام تو شد اما!-

  مرا سر در گمی در آن سنین کودکی ویران و شیدا کرد

  دلیلش را که پرسیدم ؛

  با قدری تعلل ، با زبانی الکن و مبهم جوابم داد : 

                        "تو میدانی که عاشق گشته ای؟!...

                                 آنهم ز جنس خوب و اعلایش ؟،

                                      -با یاد خدا اما!-

  پس ؛ دیگر مپرس از من ،

  چرا بیتاب و بی خوابی و بیماری ؟!..."

  چشم گفتم...

            دلیلش را نفهمیدم ،

                    ولی دیگر نپرسیدم !

                           چون که دیگر او خدایم بود .....!

                       -ندائی میدهد آواز بر دل که می گوید : که یادت هست!!!-

      ***************

  از آن ایام خوب و ظاهرا سرخوش

  دلی مانده ؛ سیه چرده ، خمیده ، لاغر و ناخوش!

  تو میدانی خداوندا !

  چه ها برمن گذشت و دم نیاوردم ..

                              سپاست را ادا کردم

                                       ندارم منت و دانم

                                               که بیشش را قضا کردم !

                                                                 (تو خود بگذر)

خداوندا !

زمن بگذر،

به حالم التفاتی کن ،

  مرا از این حصار تنگ ،

                                      رهایم کن ! ، رهایم کن !

        مرا در این شب ظلمانی تنها

                                      صدایم کن ! ، صدایم کن !

( وباز غرق گرداب تقدیر خود بنوشته ، در انتظار تنهائی ، دلخوش "ایام وصل")

یا حق

رضا

-که ازین رفتن بی حرکت و از هرچه سکون باید رفت-

حرفم از رفتن از "اینجا" نیست ،

                         هرکجا "اینجا" نیست .

آنچه اینجا به میان است ،

                               ز درون پیدا نیست !

رفتن از قالب عشق و ...

خدایا !

 نیزه سختی ها و راه دشوار زندگی مجروحم کرده است.
 در معبد درون می نشینم که معبد عشق است.
 شهد عشق تو ، در درونم جاری می شود و تمامی جراحاتم را التیام می بخشد.

  شاید شکستن سکوت اجباری من درین وهله باعث شود طنین بیتای این جملات زیبا و گفتگوی شیرین و بی پروای یک رسول (غیر مذهبی) از بین برود و یا کم اثر کند ! پس ؛ دفتر پنجم این کتاب بی نظیر را میگشائیم :

(((((((((((((((((((((((((((((())))))))))))))))))))))))))))))

( قسمت پنجم - فصل اول)

 - ولی چرا؟ چرا ما اینکار را می کنیم؟

 همه اعمال بشر در عمیق ترین  سطح خود از دو هیجان ناشی می شود : "ترس" یا "عشق". در واقع فقط دو هیجان وجود دارد و اینها دو قطب مخالفی هستند که خداوند پس از خلق و آفرینش عالم هستی ، به صورتی که امروز آن را می شناسید به وجود آورد. اینها دو نقطه هستند ؛ "آلفا" و "امگا"  که به سیستمی که شما نسبیت می نامید اجازه می دهند وجود داشته باشند. بدون این دو نقطه ، بدون این دو عقیده ، نسبت به اشیاء عقیده دیگری نمی توانست وجود داشته باشد. هر فکر بشری و هر عمل بشری برپایه عشق یا ترس استوار است انگیزه انسانی دیگری وجود ندارد و همه عقاید دیگر مشتقاتی است از این دو. این ها در واقع دو تعبیر مختلف پیچشهای مختلف یک موضوع هستند و شاید به همین دلیل باشد که در لحظه ای که تو سوگند به بالاترین عشق را می خوری ، در واقع به بالاترین ترس خود سلام گفته ای. چون بالاترین نگرانی تو پس از بیان «تو را دوست دارم» این است که آیا به محبت تو پاسخی داده می شود و اگر پاسخی بشنوی فورا نگران می شوی مبادا عشقی را که تازه پیدا کرده ای از دست بدهی به این ترتیب ؛ همه عملها به عکس العمل مبدل می شوند (دفاع در مقابل از دست دادن) تو حتی این حالت دفاعی را هنگامی که احساس می کنی خداوند را از دست داده ای ، به خود می گیری. با وجود این اگر می دانستی چه گوهری هستی ، اگر می دانستی چه موجود بی همتا ، دوست داشتنی و شگفت انگیزی هستی ؛ هرگز هراسی به خود راه نمی دادی ، چون چه کسی می تواند چنین موجود بی همتایی را طرد کند؟! ولی تو نمی دانی چه گوهری هستی و تصور می کنی خیلی کمتر از اینها هستی راستی ؛ از کجا متوجه شدی که آنقدر کم اهمیت هستی؟ از تنها کسانی که حرف آنها را در هر موردی جدی و واقعی تلقی می کردی ؛ از مادرت و از پدرت ؟ اینها کسانی هستند که بیش از هر کسی تو را دوست دارند ، چرا آنها باید به تو دروغ بگویند؟ با وجود این ، آیا به تو نگفتند که زیادی این طور هستی یا به اندازه کافی آن طور نیستی؟ آیا به تو نگفتند که باید دیده شوی نه اینکه شنیده شوی؟ آیا در لحظاتی که در اوج شادی بودی ، تو را سرزنش نکردند؟ و آیا تو را تشویق نکردند که شگفت ترین تصوراتت را کنار بگذاری؟! .....